Dreamweaver Database (M) ตอนที่ 3 การแสดงหมายเลขหน้า สำหรับการแสดงผลข้อมูล

Dreamweaver Database (M) ตอนที่ 2 การแสดงตำแหน่งเริ่มต้นของข้อมูล และข้อมูลสุดท้ายที่แสดง

Dreamweaver Database (M) ตอนที่ 1 การตัดแบ่งหน้าเพื่อการแสดงผลข้อมูล และการนับจำนวนข้อมูลทั้งหมด

สอนทำเว็บ Dreamweaver CS3 บทที่ 5 อัพเว็บ Freehosting

สอนทำเว็บ Dreamweaver CS3 บทที่ 4 การเชื่อมโยง

สอนทำเว็บ Dreamweaver CS3 บทที่ 3 ใช้งาน Templates

สอนทำเว็บ Dreamweaver CS3 บทที่ 2 การสร้าง Templates

สอนทำเว็บ Dreamweaver CS3 บทที่ 1 เว็บเพจ 1หน้า

สมัคร Web Hosting ฟรีพร้อมการใช้งานฐานข้อมูล และ อัปโหลดไฟล์

การสร้างเว็บเเพจ ด้วย Dreamweaver CS6

ทรงผมและเครื่องแบบนักเรียนชาย มัธยมศึกษาตอนต้น

ทรงผมและเครื่องแบบนักเรียนชาย มัธยมศึกษาตอนต้น

•       ทรงผมของนักเรียนชายระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ให้ปฏิบัติตามนโยบายกระทรวงศึกษาธิการบันทึกข้อความที่ ศธ. ๐๒๐๙/๑๘๐ ลงวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๖ คือให้ไว้ผมสั้นหรือผมยาวก็ได้ หากไว้ผมยาวด้านข้างและด้านหลังต้องยาวไม่เกินตีนผม โดยมีรูปทรงที่สภาพเรียบร้อย ทั้งนี้ในการควบคุมดูแลทรงผมของนักเรียนให้เป็นไปตามระเบียบให้อยู่ในดุลยพินิจของทางโรงเรียน
• เสื้อเชิ้ตแขนสั้น ผ้าขาวเกลี้ยงไม่บางเกินไป ไม่มีลวดลายในเนื้อผ้า ผ่าหน้าตลอดมีสาบอยู่ด้านนอกกว้าง ๔ เซนติเมตร ใช้กระดุมสีขาวกลมแบน มีกระเป๋าหน้าอกด้านซ้าย ๑ กระเป๋า กว้าง ๘-๑๒ เซนติเมตร สอดชายเสื้อไว้ในขอบกางเกงให้เรียบร้อย
• ที่หน้าอกด้านขวาของตัวเสื้อ ให้ปักอักษรย่อทึบ “ส.ร.” ด้วยด้ายหรือไหมสีกรมท่า ตัวอักษรใช้แบบพิมพ์ธรรมดาของโรงเรียนใต้ “ส.ร.” ปักทึบ “ชื่อ-สกุล” มีขนาดอักษร ๑-๑.๕ เซนติเมตร และใต้ “ชื่อ-สกุล” ให้ปักจุด เครื่องหมายคณะสี ตามระดับชั้นที่กำลังเรียนอยู่
• เข็มขัดให้ใช้เข็มขัดสีดำแบบนักเรียนมองเห็นหัวเข็มขัดชัดเจนเมื่อสอดชายเสื้อไว้ในกางเกง
• กางเกงขาสั้น ยาวเหนือเข่า วัดจากกลางลูกสะบ้า ประมาณ ๕ เซนติเมตร เมื่อยืนตรง ผ้าสีกรมท่าไม่มีลวดลาย ห้ามใช้ผ้ายีนส์ และผ้าเวสปอยด์ ส่วนกว้างของขากางเกง เมื่อยืนตรง ห่างจากขาตั้งแต่ ๘-๑๒ เซนติเมตร ตามขนาดของขานักเรียน ปลายขาพับชายเข้าข้างในกว้างประมาณ ๕ เซนติเมตร มีจีบด้านหน้าข้างละ ๒ จีบ ไม่มีกระเป๋าหลัง ที่สะเอวต้องไม่หลวม เมื่อคลายเข็มขัดออก
• ใช้ถุงเท้าสีขาวเรียบไม่มีลวดลาย ไม่พับ ข้อยาวเพียงครึ่งน่อง ห้ามใช้ถุงเท้าลูกเสือกับเครื่องแบบนักเรียน
• รองเท้าหุ้มส้นสีดำผูกเชือกจะเป็นหนังหรือผ้าใบก็ได้ แต่ห้ามสวมรองเท้าส้นสูง หรือมีลวดลาย รองเท้าผ้าใบต้องไม่ใช่ชนิดขอบขาว เชือกที่ผูกรองเท้าต้องเป็นสีเดียวกับรองเท้า
• หากจำเป็นต้องใช้แว่นสายตาให้ใช้สีสุภาพ
• สายนาฬิกาเป็นโลหะหรือหนังสีสุภาพ ไม่มีลวดลาย
• ห้ามใส่เครื่องประดับ และนำของมีค่ามาโรงเรียน หากเกิดการสูญหายทางโรงเรียนจะไม่รับผิดชอบ
• ห้ามใส่ต่างหู และเครื่องประดับทุกชนิด
• นักเรียนต้องแต่งชุดพละให้ถูกต้องตามระเบียบ (ใช้รองเท้านักเรียนสีดำ)
• ห้ามติดสติกเกอร์ และเขียนข้อความอื่นๆลงบนกระเป๋า

ค่าคงที่ (constant)

ค่าคงที่ (constant)

          

      ตัวคงที่ (constant)

                ตัวคงที่มีลักษณะคล้ายตัวแปร แตกต่างจากตัวแปรตรงที่ ค่าที่เก็บในตัวคงที่จะคงเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลงจนกระทั่งจบโปรแกรม แต่ค่าที่เก็บในตัวแปรสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

การประกาศตัวคงที่

                การประกาศตัวคงที่ทำได้ 2 วิธี ดังนี้

1. ใช้คำหลัก const   ตามรูปแบบดังนี้

                              const   ชนิดข้อมูล  ชื่อตัวแปร = ค่าคงที่เก็บในตัวแปร;

ตัวอย่าง  การประกาศตัวคงที่โดยใช้คำหลัก  const

         const   int  count = 100;             //กำหนดให้ count  เป็นตัวคงที่ชนิด  int  และเก็บค่า 100

         const   float  vat = 0.07;             //กำหนดให้  vat  เป็นตัวคงที่ชนิด  float  และเก็บค่า  0.07

          const   float  pi = 3.14159;       //กำหนดให้  pi  เป็นตัวคงที่ชนิด  float  และเก็บค่า  3.14159

 2. ใช้ตัวประมวลผลก่อน ตามรูปแบบดังนี้

                                #define   ชื่อตัวคงที่   ค่าคงที่

                ตัวอย่าง  การประกาศตัวคงที่ โดยใช้ข้อความสั่งประมวลผลก่อน

           #define   COUNT   100          //กำหนดให้   COUNT เป็นตัวคงที่ชนิด   int   และเก็บค่า   100

           #define   VAT   0.07              //กำหนดให้   VAT   เป็นตัวคงที่ชนิด   float   และเก็บค่า   0.07

          #define   PI   3.14159            //กำหนดให้   PI    เป็นตัวคงที่ชนิด   float   และเก็บค่า   3.14159

การเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำ (Loop)

การเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำ (Loop)

          การเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำ (Repetition & Loop) กระบวนการหนึ่งที่สำคัญในการออกแบบอัลกอริทึม ก็คือความสามารถในการวนลูปของการทำงานของกลุ่มคำสั่งตามที่นักพัฒนาต้องการ ดังนั้นสำหรับตอนนี้ ก็จะนำเสนอการพัฒนาโปรแกรมเพื่อให้บางส่วนของคำสั่งสามารถมีการวนซ้ำได้หลายครั้ง สำหรับคำสั่งที่สามารถใช้ในการเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำในภาษา C ได้แก่ While, Do-while และ For

          โครงสร้างการเขียนนโปรแกรมแบบวนซ้ำโดยยใช้คำสั่ง while ( condition ) // เมื่อ เงื่อนไข (condition) เป็นจริง ก็จะทำการวนซ้ำ ใน statement ถัดไป statement

          โครงสร้างการเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำโดยใช้คำสั่ง For คำสัง for สามารถเขียนให้อยู่ในรูปแบบได้ดังนี้ for ( เริ่มต้น ; เงื่อนไข ; เปลี่ยนแปลง ) statement; เมื่อเริ่มต้น เป็นการกำหนดค่าตัวแปรเริ่มต้นที่ต้องการ ส่วนเงื่อนไขหากค่าลอจิกมีค่าเป็นจริง ก็จะทำตามในโครงสร้างของการวนซ้ำคือ run คำสั่ง statement แต่ถ้าเป็นเท็จก็จะออกจากโครงสร้างการวนซ้ำ ส่วนเปลี่ยนแปลง จะทำการปรับค่าของตัวแปรที่ต้องการ

          โครงสร้างการเขียนโปรแกรมแบบวนซ้ำโดยใช้คำสั่ง do-while รูปแบบของการเขียน code สำหรับโปรแกรมแบบวนซ้ำที่ใช้ do-while สามารถเขียนให้อยู่ในรูปทั่วไปได้ดังนี้ do statement while ( เงื่อนไข ); 

รูปแบบการใช้คำสั่งควบคุมทิศทาง

   รูปแบบการใช้คำสั่งควบคุมทิศทาง

           คำสั่งควบคุมทิศทางการทำงานของโปรแกรม จะใช้ในกรณีที่เราพบโจทย์ปัญหาในลักษณะที่มีทางเลือก หรือมีเงื่อนไขในการเลือกทำงาน เช่น ถ้าสถานการณ์เป็น A ให้ทำงานอย่างหนึ่ง ส่วนถ้าสถานการณ์เป็น B ก็ให้ทำงานอีกอย่างหนึ่งแทน

            ในภาษา C คำสั่งที่ใช้สำหรับควบคุมทิศทางการทำงานของโปรแกรม สามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภทหลักๆ คือ คำสั่ง if, คำสั่ง if-else, คำสั่ง switch…case ซึ่งแต่ละประเภทมีรูปแบบการเรียกใช้คำสั่งดังนี้

คำสั่ง if

         คำสั่ง if จะใช้ในกรณีที่มีทางเลือกให้ทำงานอยู่เพียงทางเลือกเดียว โดยถ้าตรวจสอบเงื่อนไขแล้วเป็นจริง จึงทำงานตามคำสั่ง

รูปแบบการใช้คำสั่ง if กรณีคำสั่งที่ต้องทำงาน 1 คำสั่ง

   if (condition)

      statement_1

รูปแบบการใช้คำสั่ง if กรณีคำสั่งที่ต้องทำงานมากกว่า 1 คำสั่ง

if (condition)

{

       statement_1;

       statement_2;

       statement_3;

       statement_n;

}

คำสั่ง if-else

         คำสั่ง if-else จะใช้ในกรณีที่มีทางเลือกให้ทำงาน2 ทางเลือกขึ้นไป โดยการทำงานของคำสั่ง if-else จะเริ่มจากการตรวจสอบเงื่อนไข ถ้าผลออกมาจริงจะทำงานตามคำสั่งที่อยู่หลัง if แต่ถ้าการตรวจสอบเงื่อนไขผลออกมาเป็นเท็จ ให้ทำงานตามคำสั่งที่อยู่หลัง else

if (condition) 

    statement_1;

else

    statement_2; 

คำสั่ง if-else เชิงซ้อน

        คำสั่ง if-else เชิงซ้อน จะใช้ในกรณีที่มีทางเลือกให้ทำงานแบบหลากหลายทางเลือก

if (condition_1) 

    statement_1;

else  if  (condition_2)

    statement_2;

else if  (condition_n-1)

    statement_n-1;

else

    statement_n;

คำสั่ง  switch…case

       คำสั่ง switch…case จะใช้ในกรณีที่มีทางเลือกให้ทำงานหลายทาง โดยใช้การตรวจสอบเงื่อนไขร่วมกันเพียงครั้งเดียว ผลการตรวจสอบเงื่อนไขจะถูกนำไปพิจารณาเพื่อเลือกว่าจะทำงานตามทางเลือกใด 

switch (variable)

{

     case constant_1  : statement;

      break;                      

      case constant_2  : statement;

      break;                      

      case constant_n  : statement;

      break;                      

      default :statement;

}

การแปลงชนิดของข้อมูล

การแปลงชนิดของข้อมูล

              การเปลี่ยนชนิดของข้อมูล ทำได้หลายวิธีขึ้นกับชนิดของข้อมูล วิธีการที่จะกล่าวถึง คือ กำหนดชนิดหน้าข้อมูล มีรูปแบบคือ

                               ตัวแปร   =  (ชนิดข้อมูล) นิพจน์;

ตัวอย่างที่  

#include <stdio.h>

main()

{

      int a,b;

      a =  2.7 + 3.9 ;    /* บวกก่อน ได้ 6.5 แต่เนื่องจาก a เป็น int จึงตัดทศนิยมทิ้งได้ a เป็น 6  */

      printf("\n\ta = %d ",a);

      b = (int) 2.7 + (int) 3.9 ;  /* เปลี่ยน 2.7 เป็น int ได้ 2 และเปลี่ยน 3.9 เป็น int ได้ 3 บวกกันได้ 5  */

      printf("\n\tb = %d ",b);

      int num1 =5 , num2 =4;

      float x,y;

      x = num1/num2;         /* ผลหารได้ 1.25 แต่ทั้ง num1 และ num2 เป็น int จึงตัดเศษทิ้ง แล้วจึงกำหนดค่าให้ x จึงมีค่าเป็น 1 แต่ x เป็น float จึงมีทศนิยม  */

      printf("\n\tx = %f",x);      /* พิมพ์ x เป็นแบบ %f ถ้าไม่ระบุตำแหน่งจะให้ 6 ตำแหน่งจึงเป็น 1.000000 */

      y = (float)num1/num2;    /* เปลี่ยน num1 เป็น float ก่อน แล้วจึงหาร จึงได้ผลลัพธ์เป็น 1.25  */

      printf("\n\ty = %f",y);    /* พิมพ์แบบ float จึงได้ผลลัพธ์เป็น 1.250000

      getch();

}

ผลการทำงานของโปรแกรมได้เป็น

a  =  6

b  =  5

x  =  1.000000

y  =   1.250000

              

          กรณีที่นิพจน์นั้นประกอบด้วยข้อมูลหลายชนิด จะมีการเปลี่ยนเป็นข้อมูลชนิดเดียวกันก่อน จึงดำเนินการอื่นต่อ โดยการเปลี่ยนจะเปลี่ยนจากข้อมูลที่เล็กกว่าเป็นข้อมูลชนิดที่ใหญ่กว่า เช่นข้อมูลชนิด int มีการดำเนินการกับข้อมูลชนิด float จะมีการเปลี่ยนข้อมูลชนิด int เป็น float ก่อน จึงดำเนินการอื่นต่อไป

ตัวแปร (Variables)

          ตัวแปร (Variables) จะเป็นชื่อที่ใช้ในการบอกจำนวนหรือปริมาณ ซึ่งสามารถที่จะทำการเปลี่ยนแปลงจำนวนได้ด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โดยปกติการเขียนโปรแกรมที่ดี ควรจะตั้งชื่อตัวแปรให้สอดคล้องกับการทำงานหรือหน้าที่ของตัวแปรนั้นๆ เพราะเมื่อถึงเวลาต้องมาทำการปรับปรุงแก้ไขโปรแกรม จะสามารถทำได้โดยไม่ยากนัก ในภาษา C หรือ C++ ได้มีกฏในการตั้งชื่อตัวแปรที่สามารถใช้งานได้ดังนี้

         - ชื่อตัวแปรจะต้องขึ้นต้นด้วยตัวอักษร

         - ชื่อตัวแปรจะประกอบไปด้วย ตัวอักษร ตัวแลข และ _ ได้เท่านั้น

         - ชื่อตัวแปรจะต้องไม่ใช่ชื่อ reserved word (ชื่อที่มีการจองไว้แล้ว)

         -ชื่อตัวแปร ที่ประกอบไปด้วยอักษรเล็ก หรือใหญ่ ก็มีความแตกต่างกัน หรือที่เรียกว่า Case sensitive เป็นตัวแปรต่างกัน

           การกำหนดชนิดของตัวแปร (Declaration of Variables) ในภาษา C หรือ C++ (และโปรแกรมในภาษาอื่นๆ) ตัวแปรทุกตัวที่จะมีการเรียกใช้ในโปรแกรมจำเป็นต้องมีการกำหนดชนิดของตัวแปรนั้นๆ ก่อนที่จะทำการเรียกใช้ตัวแปร การกำหนดชนิดของตัวแปรมีวัตถุประสงค์หลัก 2 ประการได้แก่

 - เป็นการบอกชนิด และตั้งชื่อตัวแปรที่จะเรียกใช้ ชนิดของตัวแปรจะทำให้คอมไพเลอร์สามารถแปลคำสั่งได้อย่างถูกต้อง

 - เป็นบ่งบอกคอมไพเลอร์ให้ทราบว่าจะต้องจัดเตรียมเนื้อที่ให้กับตัวแปรตัวนั้นมากน้อยเท่าใด และจะจัดวางตัวแปรนั้นไว้แอดเดรส (Address) ไหนที่สามารถเรียกมาใช้ใน code ได้

        สำหรับในบทความนี้จะพิจารณาชนิดตัวแปร 4 ชนิดที่ใช้กันมากได้แก่ int, float, bool และ char 

        int ชนิดตัวแปรที่สามารถแทนค่าจำนวนเต็มได้ทั้งบวกและลบ โดยปกติสำหรับคอมพิวเตอร์ทั่วไปคอมไพเลอร์จะจองเนื้อที่ 2 ไบต์

        float ชนิดของตัวแปรที่เป็นตัวแทนของจำนวนจริง หรือตัวเลขที่มีค่าทศนิยม ความละเอียดของตัวเลขหลังจุดทศนิยมขึ้นอยู่กับระบบคอมพิวเตอร์ โดยปกติแล้ว ตัวแปรชนิด float จะใช้เนื้อที่ 4 ไบต์ นั่นคือจะให้ความละเอียดของตัวเลขหลังจุดทศนิยม 6 ตำแหน่ง

         bool ชนิดของตัวแปรที่สามารถเก็บค่าลอจิก จริง (True) หรือ เท็จ (False) ตัวแปรชนิดนี้ เป็นที่รู้จักกันอีกชื่อคือ ตัวแปรบูลีน (Boolean)

         char เป็นชนิดตัวแปรที่เป็นตัวแทนของตัวอักษรเพียงตัวเดียว อาจเป็นตัวอักษร ตัวเลข หรือตัวอักขระพิเศษ โดยปกติตัวแปรชนิดนี้จะใช้เนื้อที่เพียง 1 ไบต์

         การกำหนดชนิดของตัวแปร สามารถเขียนได้อยู่ในรูป type identifier-list; เมื่อ type บ่งบอกชนิดของตัวแปร ส่วน identifier-list เป็นการกำหนดชื่อของตัวแปร ซึ่งอาจจะมีมากกว่า 1 ตัวแปร และจะแยกตัวแปรแต่ละตัวออกจากกันด้วยเครื่องหมาย comma (,)

โครงสร้างพื้นฐานของภาษา C

โครงสร้างพื้นฐานของภาษา C

           ภาษาซีเป็นภาษาเขียนโปรแกรมระบบเชิงคำสั่ง (หรือเชิงกระบวนงาน) ถูกออกแบบขึ้นเพื่อใช้แปลด้วยตัวแปลโปรแกรมแบบการเชื่อมโยงที่ตรงไปตรงมา สามารถเข้าถึงหน่วยความจำในระดับล่าง เพื่อสร้างภาษาที่จับคู่อย่างมีประสิทธิภาพกับชุดคำสั่งเครื่อง และแทบไม่ต้องการสนับสนุนใด ๆ ขณะทำงาน ภาษาซีจึงเป็นประโยชน์สำหรับหลายโปรแกรมที่ก่อนหน้านี้เคยเขียนในภาษาแอสเซมบลีมาก่อน
            หากไม่คำนึงถึงความสามารถในระดับล่าง ภาษานี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อส่งเสริมการเขียนโปรแกรมที่ไม่ขึ้นอยู่กับเครื่องใดเครื่องหนึ่ง (machine-independent)โปรแกรมภาษาซีที่เขียนขึ้นตามมาตรฐานและเคลื่อนย้ายได้ สามารถแปลได้บนแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์และระบบปฏิบัติการต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง โดยแก้ไขรหัสต้นฉบับเพียงเล็กน้อยหรือไม่ต้องแก้ไขเลย ภาษานี้สามารถใช้ได้บนแพลตฟอร์มได้หลากหลายตั้งแต่ไมโครคอนโทรลเลอร์ฝังตัวไปจนถึงซูเปอร์คอมพิวเตอร์ 

            โปรแกรมในภาษาซีทุกโปรแกรมจะประกอบด้วยฟังก์ชันอย่างน้อย หนึ่งฟังก์ชัน คือ ฟังก์ชัน main โดยโปรแกรมภาษาซีจะเริ่มทำงานที่ฟังก์ชัน main ก่อน ในแต่ละฟังก์ชันจะประกอบด้วย 

1. Function Heading
       ประกอบด้วยชื่อฟังก์ชัน และอาจมีรายการของ argument (บางคนเรียก parameter) อยู่ในวงเล็บ
2. Variable Declaration
        ส่วนประกาศตัวแปร สำหรับภาษาซี ตัวแปรหรือค่าคงที่ทุกตัว ที่ใช้ในโปรแกรมจะต้องมีการประกาศก่อนว่าจะใช้งานอย่างไร จะเก็บค่าในรูปแบบใดเช่น interger หรือ  real number
3. Compound Statements
        ส่วนของประโยคคำสั่งต่างๆ ซึ่งแบ่งเป็นประโยคเชิงซ้อน (compound statement) กับ ประโยคนิพจน์ (expression statment) โดยประโยคเชิงซ้อนจะอยู่ภายในวงเล็บปีกกาคู่หนึ่ง { และ } โดยในหนึ่งประโยคเชิงซ้อน จะมีประโยคนิพจน์ที่แยกจากกันด้วยเครื่องหมาย semicolon (;) หลายๆ ประโยครวมกัน และ อาจมีวงเล็บปีกกาใส่ประโยคเชิงซ้อนย่อยเข้าไปอีกได้ 

ขั้นตอนการพัฒนาโปรแกรมด้วยภาษา C

     ขั้นตอนการพัฒนาโปรแกรมด้วยภาษา C

การพัฒนาโปรแกรมโดยใช้ภาษา C มีอยู่ 3 ขั้นตอน ได้แก่

1.การเขียนและแก้ไขโปรแกรม คือ การนำคำสั่งต่างๆ ของภาษา C มาเขียนเรียงต่อกัน จนเป็นโปรแกรมที่ทำงานตามผู้ใช้ต้องการ

2.คอมไพล์โปรแกรม เมื่อได้ Source Files แล้วและเมื่อต้องการรันโปรแกรมใด ๆ นั้น ผู้ใช้จะต้องทำการแปลง Source Files เหล่านั้น ให้เป็นภาษาเครื่องก่อน

3.การลิงค์โปรแกรม ในภาษา C นั้นจะมีฟังก์ชันต่าง ๆ ที่เตรียมพร้อมมาให้ผู้ใช้ได้ใช้อยู่แล้ว เมื่อคอมไพล์แล้วไม่มีข้อผิดพลาดประการใด ตัวคอมไพล์จะทำการดึงโปรแกรมอื่นที่ถูกเรียกใช้จากโปรแกรมที่กำลังทำการลิงค์เข้ามารวมในโปรแกรมที่สมบูรณ์ การรันโปรแกรม เมื่อทำการลิงค์เสร็จแล้ว โปรแกรมนั้นก็พร้อมที่จะรัน และเมื่อรันโปรแกรมโดยใช้คำสั่งของระบบปฏิบัติงาน โปรแกรมนั้นจะถูกโหลดลงสู่หน่วยความจำหลัก จากนั้นก็ทำการรัน ซึ่งเรียกว่า Loader การพัฒนาโปรแกรม การพัฒนาโปรแกรมขึ้นมา ไม่ใช่จะเขียนโปรแกรมได้เลย เพราะการพัฒนาโปรแกรมนั้นจะมีขั้นตอน ที่เรียกว่า System Development Life Cycle โดยมีขั้นตอนดังนี้

1.หาความต้องการของระบบ ( System Requirements ) คือ การศึกษาและเก็บความต้องการของผู้ใช้โปรแกรม ว่ามีความต้องการอะไรบ้าง

2.วิเคราะห์ ( Analysis ) คือ การนำเอาความต้องการของผู้ใช้โปรแกรมมาวิเคราะห์ว่าจะพัฒนาเป็นโปรแกรมตามที่ต้องการได้หรือไม่

3.ออกแบบ ( Design ) เมื่อสรุปได้แล้วว่าโปรแกรมที่จะสร้างมีลักษณะเป็นอย่างไรขั้นตอนต่อมาก็คือ การออกแบบการทำงานของโปรแกรมให้เป็นไปตามความต้องการที่วิเคราะห์ไว้

4.เขียนโปรแกรม ( Code ) เมื่อได้ผังงานแล้ว ต่อมาก็เป็นการเขียนโปรแกรมตามผังงานที่ออกแบบไว้

5.ทดสอบ ( System Test ) เมื่อเขียนโปรแกรมเสร็จแล้ว จะต้องมีการทดสอบเพื่อหาข้อผิดพลาดต่าง ๆ

6.ดูแล ( Mainteance ) เมื่อโปรแกรมผ่านการทดสอบแล้ว ผู้พัฒนาจะต้องคอยดูแล เนื่องจากอาจมีข้อผิดพลาดที่หาไม่พบในขั้นตอนการทดสอบโปรแกรม

ฝึกพื้นฐานภาษาซี (C) 03 : พื้นฐานตัวแปรและการรับ/แสดงผลข้อมูล

ฝึกพื้นฐานภาษาซี (C) 03 : พื้นฐานตัวแปรและการรับ/แสดงผลข้อมูล

ฝึกพื้นฐานภาษาซี (C) 02 : โครงสร้างพื้นฐานในภาษาซีและการคอมไพล์